Italianen, en dan bedoel ik de echte uit Napoli, zijn meesters in toneel en passie. Ondanks de enorme armoede, bijzonder hoge werkloosheid onder jongeren (meer dan 35%) en de voor de toerist onzichtbare maar altijd aanwezige Camorra is er een bepaalde blijheid.

 

 

Tevredenheid en een vorm van genieten van het leven. De zon schijnt, er is een beetje eten, het land is toch reddeloos. Laten we maar gewoon doorgaan met leven. Natuurlijk wordt er met verheven stem en alle armgebaren die mogelijk zijn gemopperd en schande gesproken (in veel minder nette bewoordingen) maar ook altijd is er weer dat gebaar van ‘ach, we leven’.

Natuurlijk pas je als toerist op je spullen en ja, soms ben je de klos en wordt je tas gerold. Balen, zeker ik weet het. Maar kijk om je heen! Zou je zelf anders doen? Begrijp me niet verkeerd, het is geen pleidooi voor tassen rollen maar stel je voor dat de armoede zo groot is, er geen geld is? Ik weet het niet.

Maar als dat gebeurt zijn er ook weer omstanders die het voor je opnemen. Die met hun schamele bezit je van dienst willen zijn en die gelijk ook foeteren op het systeem. Ook dan weer met veel theater en stemmen, met veel omstanders. En ja, dan relativeer je maar weer even.

Elke dag is er in Napoli wel feest. Feest van arm en rijk, feest omdat de mensen leven en, ieder op zijn of haar manier, toch genieten. En als buitenstaander ga je daar soms aan voorbij.

Die levensvreugde snuif ik op als ik weer in mijn favoriete stad ben en doe er echt mijn voordeel mee. Het geeft mij weer inspiratie om hier in mijn dagelijkse werk effectieve diensten aan te bieden. Als ik weer terug ben en soms zie hoe ‘moeilijk’ het hier allemaal gaat. Regeltjes, wetjes en allemaal mensen die zich belangrijk voelen. Graaien ten koste van anderen. Ho, ik hoor het u denken, en in Italië dan. Breek me de bek niet open. Daar gebeurt het zeker zo vaak, maar wel met een andere blijheid.

Wat heeft dit Street in Napleste maken met communicatie? Nou, best wel veel. De ‘manier van leven’ en de blijheid geeft inspiratie en brengt je verder. En dat is mijn bijdrage aan organisaties, elke dag weer. En met plezier. La vita è bella!

Categorieën: Communiceren

Erik

Ik ben van '54 en dus gepokt en gemazeld binnen het vakgebied communicatie. Met voldoende bagage om een uitstekende gesprekspartner te zijn voor Raad van Bestuur, Directie, P&O medewerkers en Management. Voor nationale en internationale organisaties. Maar ook sparring-partner voor collega Communicatie medewerkers binnen een organisatie. Ik weet wat samenwerken is. Relaties vertellen over mij: harde werker die niet snel tevreden is. Rotterdamse én Italiaanse mentaliteit. Perfectionist. Aardig. Leider en spin in het web bij projecten. Passie voor Italië. Een aardig mens.